+++...meoulie...+++

 

 

ไม่รุ้ช่วงนี้เป็นอะไรกัน มีแต่คนพูดถึง hi5 ไอ้เราก็นึกขึ้นได้ "เอ๊ะ ชั้นก็มี hi5 กับเค้านี่หว่า..." 

 

ว่าแล้วก็ขอใช้เวลาอันมีค่าในการอ่านหนังสือ มานั่งแต่ง hi5 สักวันนึง  (คุ้มค่ามาก... -_-""" )

 

เปิดดูเว็บของเพื่อนๆ โอ้โห.. สวยๆกันทั้งนั้นเลย  ว่าแล้วก็ยอมไม่ได้ค่ะ

 

เลยลองทำรูป slide ดู...  มือใหม่อ่ะ  อาจจะไม่สวยมากมาย แต่ก็ดีกว่าปล่อยว่างๆไว้ ใช่ม่ะ

 

ว่าจะเอามาโชว์ในนี้ซะหน่อย  แต่ปรากฏว่ามันไม่ขึ้นรูปให้อ่ะ  >< แย่เลย...

 

ไปและ 

 

บายบายทุกคนค่ะ ^^

 

ปล. ตอนนี้กำลังคิดชื่อเว็บลิงค์ของ hi5 อยู่ ถ้าได้ว่าอะไรเดี๋ยวจะบอกน่ะค่ะ (แต่รู้สึกว่าก็แอดใน hi5 แล้วนี่นา....)

???     : ฝ่อ...    ฝ่อ...  

 

เหมี่ยวลี่ : กรี๊ด...  งู!!! 

 

คุณงู    :  อะไรย่ะหล่อน...  นี่มันบ้านของชั้นน่ะแก  เห็นมั้ยกำลังรกร้างได้ที่เลย

 

เหมี่ยวลี่ :  บ้านใคร อะไรกันจ๊ะ  นี่มัน space ของเค้าน่ะ ^^"

 

คุณงู    :  อ้าว!!  space แกเหรอ  แหม...ร้างได้ที่เชียวน่ะ

 

เหมี่ยวลี่ :  อะไรกัน ไม่ได้เข้ามาแค่ไม่กี่เดือนเองน่ะ  ร้างตรงไหนจ๊ะ คุณงู

 

คุณงู    :   ก็มันร้างถูกใจงูไงยะหล่อน  ขอเช่าอยู่ได้ม่ะแก

 

เหมี่ยวลี่ :  ??? 

 

^

^

^

^

^

^

 

ข้างบนนี่ขำๆน่ะ  พอดีไม่ได้เข้ามาอัพนานมากแล้ว  ก็เลยเปรียบเปรยไปงั้นอ่ะว่างูมาทำรังแล้ว  555+

 

จริงๆแล้วช่วงนี้ก็คงไม่ได้เข้ามาเล่น MSN หรือมาอัพ space บ่อยๆ

 

เพราะว่า....

 

ช่วงนี้ติด Audition ค่า....   ^^"

 

ไม่ใช่ๆๆๆ  

 

คือช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว..   ต้องอ่านหนังสือต่างหากหละ

 

แต่พอมองไปหนังสือกองพะเนินแล้ว....

 

เฮ้อ...  ลำบากจังชีวิตคุณเภสัชกร

 

เอาน่าๆๆๆ   ลำบากวันนี้ สบายวันหน้าวุ๊ย...  สู้ๆๆ ^^

 

(แต่แอบไปดู blog พี่เฮงมา   หมอเรียนหนักกว่าเราเยอะเลย ดูพี่เฮงเป็นตัวอย่างจะได้มีกำลังใจ อิอิ... )

 

อาทิตย์ที่แล้วมีงาน มะกอกช่อ(ใหม่)

 

จัดที่ศูนย์ศิลป์ฯ ข้าง ม.ศิลปากร

 

เป็นสถานที่จัดงาน ที่มีบรรยากาศรอบๆสวยมากๆๆ  ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสวรรค์อยู่บนดิน  (555....  เวอร์ไปม่ะ )

 

คราวนี้ได้ขับรถคนเดียวด้วย  จากหอตัวเองไปหอเพื่อน -_-""

 

ขับกลางคืน + ฝนตกพรำ + กลับรถคนเดียวไม่มีแม่ช่วยดูท้ายให้  สารพัด...

 

แอบรู้สึกได้ว่า ฝีมือชั้นพัฒนาขึ้นแล้วน่ะ  ^^

 

ขากลับก็ขับกลับบ้านเลยตอนเที่ยงคืนกว่าๆ แวะกินข้าวต้มที่วัดนาค 

 

ถึงบ้านก็ตีสอง  *0*

 

รุ่งขึ้นไปเปิดสายรหัสที่สหเวชอีก  แต่ไปช้าค่ะ  ให้พี่ๆน้องๆรอ  รู้สึกผิดเล็กน้อย...

 

พี่อ้อม + พี่เตย + พี่เอ็ม  พาไปเลี้ยง ZEN  ที่ central world  ดูเหมือนสายเราไฮโซเลยเนอะ

 

แต่เปล่าหรอก..  MK ที่ MBK มันเต็มค่า....

 

น้องคนใหม่ชื่อ  pinky  หน้าเหมือน อิม อชิตะ มากมาย...

 

กินเสร็จแล้ว ก็ไป karaoke กันต่อ..  เพิ่งรู้ว่าน้องนกของเราเป็นนักร้องเสียงดี  อิอิ

 

สนุกสนานมากเลยค่ะ วันนั้น

 

 

 

ขี้เกียจพิพม์แล้ว  ไปดีกว่า

 

ปล.ไว้คราวหน้าจะอัพรูปใหม่ๆให้ดูน่ะ

 

...

......

.........

............

...............

..................

 

เหมี่ยวลี่ :   คุณงู  ฝาก space ด้วยน่ะค่ะ

 

คุณงู    :   คราวนี้แกจะไปสักกี่ชาติย่ะหล่อน...

 

เหมี่ยวลี่ :  แหม...  คุณงูก็...

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้อัพได มานานมากๆแล้ว

 

วันนี้ไม่รู้อารมณ์ไหน อยู่ๆก็อยากอัพขึ้นมาซะงั้นอ่ะ

 

ช่วงนี้แอบน่าเบื่ออ่ะ  เรียนก็หนัก เหนื่อยก็เหนื่อย  แถวเป็นหน้าหนาวที่ร้อนที่สุดเลยอ่ะ

 

เมื่อวานมีงานคอนเสิร์ต SMA ที่ ศิลปากร เป็นแบบประกวดร้องเพลงใน ม. อ่ะ 

 

มีคอนเสิร์ต ญารินดา ด้วยหล่ะ  แต่ว่าเรานั่งอยู่ไกลๆอ่ะ เลยเห็นหน้าไม่ชัดเท่าไหร่เลย

 

แต่ดูเค้าก็เป็นน่ารักดีน่ะ ขาวๆ ผมยาวๆ ท่าทางจะคุยเก่ง 

 

แต่ก่อนที่ ญารินดา จะมา เผอิญว่าวันนั้นเป็นวันเกิดของ อร 016 roommate เรา

 

เพื่อนในกลุ่มทั้งหลายคือ  นุ่น 106   เดือน 105  พี122  กิ๊ฟท์ 117  ออย 011 กัณ 045  นัท 036  อ๊อฟ 074  รี 222

 

ช่วยกันทำเซอร์ไพรส์วันเกิด  แต่กลายเป็นว่าคนที่เซอร์ไพรส์กว่า ก็คือ นัท 036 ซะเอง

 

ก็อีก 2 วันเป็นวันเกิดของนัท  เพื่อนลงมติกันว่า ไหนๆก็เกิดใกล้ๆกันก็ทำมันทีเดียวเลยหละกัน เพื่อความประหยัด อิอิ...

 

พอเปิดกล่องเค้กออกมา นัทเลยงงเป็นไก่ตาแตกเลย น่ารักดี

 

จากนั้นก็ยกพวกไปกินเหล้าปั่นกันต่อ

 

เราก็ไปแหละ ถึงแม้จะกินเหล้าไม่ได้ แต่ก็อยากไปเอาบรรยากาศอ่ะ

 

เพื่อไม่ให้น้อยหน้าเพื่อนๆ เราเลยขอก๊ง เป๊ปซี่ หละกัน ฮี่ๆๆ

 

แต่เพื่อนๆก็แอบใจดีน่ะ  ให้เรากิน 2 ก๊ง  จากนั้นก็ทำการ dilute  alcohol ที่มากเกินพอด้วย เป๊ปซี่

 

ต้องทำให้มันเจือจางมากที่สุด  เพราะไม่อยากมานั่งคันอ่ะ

 

พี อร นุ่น กิ๊ฟท์  ไปลองกินเหล้าต๊อก  เราก็ไปยืนดูเค้ากินกัน

 

เหล้าต๊อกมันคือ   เหล้าผสมสไปรท์ มะนาว เกลือ  แล้วทำการผสมให้เข้ากัน โดยการจับแก้วกระแทกกับโต๊ะแรงๆ ให้เกิดเสียงดัง "ต๊อก"

 

นี่แหละเป็นที่มาของชื่อมันหละ

 

ว่าแต่ตั้งแต่มาอยู่ศิลปากรนี่ได้เรียน สปช. หลายอย่างแล้วน่ะ

 

เช่น เล่นไพ่ป๊อก  ไพ่ 9เก  กินเหล้าปั่น  ไปเที่ยวหาของกินแถวองค์พระตอนดึกๆ 

 

คิดซะว่าเป็นวิชา สปช. หละกันจะได้ไม่รู้สึกผิด  อิอิ...

 

ร่ายซะยาวเชียว  ไม่รู้จะมีใครเข้ามาอ่านบ้างน่ะ

 

ยังไงซะ อ่านเสร็จก็ช่วยเม้นหน่อยหละกันน่ะ

 

ไว้เจอกันคราวหน้าที่อารมณ์เขียนไดมันมาน่ะ 

 

บายบายจ๊ะ

 

 

 

 

ก็ปิดเทอมได้เกือบอาทิตย์แล้ว..   แต่ว่าเน็ตดันมาพังซะนี่   ก็เลยเพิ่งได้ฤกษ์มาอัพไดซะที

 

ช่วงนี้ที่บ้านดูมีความสุขเป็นพิเศษ  อยู่กันพร้อมหน้า พ่อแม่ ลูก

 

พ่อกลับมาเมืองไทยได้เกือบ2สัปดาห์แล้ว... 

 

ไปเที่ยวโน้นนี่กันเกือบทุกวัน   ( สบายไม่ต้องทำงาน อิอิ... ) 

 

วันนี้ก็เพิ่งกลับจากชะอำ...  ได้แวะกินปลาที่เชื่อนแก่งกระจานก่อนกลับ กทม.  อร่อยมั่กๆๆๆ

 

ชื่อร้าน วิโรจน์...   อะไรสักอย่างนี่แหล่ะ จำไม่ได้อ่า

 

อาหารอร่อยทุกจาน (ที่สั่ง)  โดนเฉพาะ ปลานิล(ในเขื่อน)ทอดน้ำปลา  ถ้าใครได้ไปอย่าลืมแวะทานกันน่ะ 

 

รับประกันความอร่อยโดย หมีเลี่ยวชวนชิม  555+

 

 

ตอนนี้ก็เริ่มเรียนขับรถแล้ว..   ก็สนุกดีน่ะ  แต่ชอบทำเครื่องดับอยู่บ่อยๆ  จะรอดมั้ยเนี่ย....

 

ตอนแรกกะว่าจะเอารถไปเรียนที่มหาลัยทุกอาทิตย์  พอเริ่มเรียนแล้ว ก็เริ่มกลัว ความป๊อดเริ่มมาเยือน 555+

 

 

ปล. วันศุกร์หน้า เพื่อน 3/1  จะนัดกันไปกินข้าว   อยากเจอเพื่อนๆ คิดถึงๆๆ  

 

 

สวัสดีทุกๆคนที่เข้ามาอ่านน่ะจ๊ะ

 

ก็ไม่ได้เข้ามานานมากแล้ว

 

ช่วงนี้ก็กำลังกลุ้มๆ + เครียดๆ เพราะว่าใกล้จะสอบแล้ว

 

รวมทั้งเรื่องที่ทำให้เราทุกข์ใจอยู่ตลอดเวลา

 

เรารู้ความจริงที่ว่า "เวลาย้อนกลับไม่ได้" 

 

แต่เราก็ยังคิดอยากจะกลับไปแก้ไขมันอยู่ดี

 

ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้

 

พอจะเดินหน้า  ก็เหมือนว่า มันแทบไม่มีแรงจะก้าวเดิน 

 

เพราะอะไรก็ไม่รู้  ที่ทำให้เราเป็นอย่างนี้

 

มีบางคนบอกว่า

 

"ความจริงแล้ว ความสุขที่แท้จริง มันอยู่ในใจเรานี่แหล่ะ ไม่ใช่เงิน ทอง ลาภ ยศ อะไรหรอก"

 

พอคิดตามแล้วมันก็ใช่น่ะ 

 

แต่พอมองในความเป็นจริงแล้ว ส่วนมากเราก็ยังรับมันไม่ได้อยู่ดี 

 

อาจเป็นเพราะว่า เรายังคิดว่ามันยังมีความหวัง  ความหวัง....

 

ความหวังที่ดูเลือนลาง...   ความหวังที่กำลังจะเป็นแค่ความฝัน

 

แต่อย่างน้อย ความหวังนี้ ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ เรามีกำลังใจที่จะต่อสู้ต่อไป